Sinds afgelopen zondag is er in Nepal een nieuw load-shedding schema ingegaan. Load-shedding staat hier voor de manier waarop de beschikbare elektriciteit wordt verdeeld. Met het nieuwe schema is een ding duidelijk geworden: Nepal heeft een groot probleem. Met 108 van de 168 uren in een week geen stroom is er een onvoorstelbare situatie ontstaan. Vaak is er overdag maar vier uur stroom, de andere vier uur wordt over de nacht verdeeld. 

Zonder stroom worden veel dingen onmogelijk. Omdat er geen druk op de waterleidingen staat is er geen lopend water meer, de pompen werken op elektriciteit. Daardoor zijn veel Nepali afhankelijk van watertrucks, die niet kunnen rijden omdat er geen elektriciteit is om het water in de trucks te pompen. Nepali die al eerder batterijen hebben aangeschafd om het dagelijks leven in stand te kunnen houden hebben nu te weinig uren stroom om de batterijen op te laden. Ook ontstaat er langzaam een tekort aan diesel die de generatoren van ondernemers draaiende houdt.

Ik hoor verhalen over ondernemers die per dag 200 euro extra moeten uitgeven voor de diesel. In een land waar het minimum maandsalaris onlangs is verhoogd van 33 naar 46 euro is dat onvoorstelbaar veel geld. Door het elektriciteitsprobleem en de absurde verhoging van 39 procent moeten veel ondernemers hun zaken sluiten, waardoor alle werknemers op straat staan. ‘Collateral damage.’

Daarnaast is de afvalruimdienst in Kathmandu sinds kort in staking; ze eisen meer geld voor hun families die achtergebleven zijn in de dorpen buiten de vallei. Gevolg: enorme bergen afval midden op straat. Er ontstaan overal opstoppingen en files vanwege de vaak voor meer dan de helft onbegaanbare straten. Door deze nieuwe files blijft er weer meer smog in de lucht hangen.

Met al deze problemen verbaas ik mij keer op keer op het incasseringsvermogen van de Nepali. Ze zijn gefrustreerd, boos, maar leggen zich neer bij de situatie. Er is geen stroom, zo is het leven. De straten zijn smerig, zo is het leven. Wat nu? Stort de economie niet als een kaartenhuis in elkaar? Niemand weet het, maar iedereen die ik ernaar vraag, reageert hetzelfde: het is zoals het is.

Wanneer ik vervolgens lees over de ‘tragedie’ in Snowworld, Zoetermeer, waar honderden families een dag niet konden recreëren omdat de elektriciteit een paar uur uitgevallen was, besef ik pas echt dat ik in een andere wereld ben.