In de eerste zes weken van mijn verblijf in Nepal heb ik een zeer uitgebreid logboek bijgehouden dat dag per dag beschreef wat ik deed. Zoals met veel goede gewoontes ben ik inmiddels mijn ambitie verloren dit vol te houden. Ik ben mij gaan afvragen waarom het mij zo vaak gebeurt dat ik vol enthousiasme ergens aan begin, maar later, wanneer de nieuwigheid eraf is, het een last wordt die ik niet meer wil dragen.

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Denk aan het starten van een nieuw project; het verven van de eerste muur; het beginnen aan een nieuwe baan; het lezen van de eerste bladzijde; het inplakken van de eerste foto; het schrijven van de eerste zin; en ga zo maar door. Het punt waarop fantastische ideeën nog alle kanten opschieten en alles mogelijk is. Het moment dat je nog niet vooruit hoeft te kijken en nog niet bezig bent met eventuele beperkingen. Het moment dat je nog niet hoeft vol te houden en niet hoeft door te zetten. Dat is fijn, verslavend.

Op deze manier heeft iedereen wel dromen, gedachten of beginnetjes op papier. Misschien al van jaren terug. Ik probeer er een gewoonte van te maken deze losse eindjes te bewaren en regelmatig terug te halen. Wanneer ik geen inspiratie heb of even toe ben aan iets nieuws kan het heel bevredigend zijn om dat oude idee, dat oude boek of die oude bezigheid weer op te pakken. Ik kijk dan met een frisse blik tegen mijn toen verloren enthousiasme aan, wat mij vaak genoeg reden geeft het project nieuw leven in te blazen.

Hoewel ik zeker weet dat ik geen zin meer krijg om in Nepal nog mijn logboek bij te houden, ben ik er van overtuigd dat ik het niet voor niets geschreven heb. Wellicht word ik aangespoord een nieuw logboek te beginnen als ik de stukken teruglees, maar dan in een nieuwe vorm of in een andere stijl, zodat ik het op die manier wél volhoud.

Om op dit moment toch nog het gevoel te krijgen dat ik niet voor niets vijftig bladzijden vol heb geschreven, is hieronder een passage te lezen die typerend is voor mijn leven in Nepal.

Vroeg opgestaan, nog snel een broodje naar binnengewerkt en met een taxi naar de bushalte gegaan. Alle taxichauffeurs rijden in kleine witte Suzuki’s waarin ik mijn hoofd de hele tijd tegen het dak stoot. Gordels kennen ze in Nepal niet, rijles ook niet. Je krijgt je rijbewijs wanneer je om een paar paaltjes heen kan rijden. Of wanneer je wat roepies neerlegt. Nepali rijden links, maar wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Rechts rijden is dus geen uitzondering, de rest van het verkeer aan de kant drukkend. Daarbij is toeteren geen teken van aggressie. Hoe harder je toetert, hoe beter. Waarom weet ik eigenlijk niet.

Eenmaal aangekomen nog een tijdje gezocht naar onze bus, aangezien er zo’n twintig staan. Vlak voor vertrek onze bus gevonden. Bagage op het dak en instappen maar. Het gangpad is zo nauw dat ik mijzelf alleen zijdelings tussen de stoelen door kan wringen. Een wat hobbelige busrit gehad; de bus heeft nauwelijks tot geen schokdempers en nogal moeite met bergopwaarts. De chauffeur zet de bus op zulke momenten in z’n een en tuft met een loeiende motor omhoog. Vaak nonchalant met een hand aan het stuur, aangezien hij met de andere hand aan het bellen is. Hij heeft een irritant kerstdeuntje als ringtone. Vangrails kennen ze in Nepal jammer genoeg ook niet.

Omdat we niet harder dan stapvoets rijden (bergopwaarts tenminste) heb ik de kans om de omgeving wat beter te bekijken. De bus rijdt door het noorden van Chitwan, een jungleachtige omgeving in de bergen. Veel van het dagelijks leven van Nepalezen meegemaakt, wat zich voornamelijk aan de straatkant afspeelt. Eigenlijk komt het erop neer dat de mannen niets doen en de vrouwen werken. Nepalese vrachtwagens zijn ook erg leuk om te zien. Ze zijn vaak versierd met slingers, beschilderd in felle kleuren en hebben allemaal een eigen toeterdeuntje. Ook staan er bemoedigende teksten op de bumpers, zoals ‘Long Life, Slow Drive’, ‘Speed King, 40 KM/H’, ‘No Fear’ en ‘Oh My God, Please Safe Me’. De busreis duurt wat langer vanwege het constante in- en uitstappen van Nepali, die met hun tassen en dozen op een gegeven moment de hele bus hebben volgebouwd. Beetje verwaarloosd aangekomen.

Voor meer reisverhalen kan je terecht op de website van mijn vriendin.